Αναλογίες Πολύκλειτου Ο χρυσός κοινός της αρχαίας ελληνικής γλυπτικής

II. Αρχαία Ελληνική Γλυπτική

III. Επιλογές της Αρχαίας Ελληνικής Γλυπτικής

IV. Υφάσματα που χρησιμοποιούνται θυμίζει Αρχαία Ελληνική Γλυπτική

V. Τακτικές που χρησιμοποιούνται θυμίζει Αρχαία Ελληνική Γλυπτική

VI. Σημαντικοί Αρχαίοι Έλληνες Γλύπτες

VII. Διάσημα Αρχαία Ελληνικά Γλυπτά

VIII. Επιπτώσεις της Αρχαίας Ελληνικής Γλυπτικής στη Μεταγενέστερη Έργο τέχνης

IX.

Γενικές Ερωτήσεις

Φράσεις-κλειδιά LSI	Λύση
Αρχαία Ελληνική Γλυπτική	Περίπου γλυπτικής που ξεκίνησε θυμίζει Ελλάδα κατά την Αρχαϊκή περίοδο (περ. 800-500 π.Χ.) και άκμασε την Κλασική περίοδο (είδος 500-323 π.Χ.).
Κανόνας Αναλογιών	Ένα ολόκληρο ιδανικών αναλογιών που χρησιμοποιήθηκαν μέσω Έλληνες γλύπτες για τη παράγοντας των έργων τους.
Πολύκλειτος	Έλληνας γλύπτης που έζησε τον 5ο αιώνα π.Χ. Είναι μίλια μέγιστο ευρέως γνωστός για το άγαλμά του του Δορυφόρου, που θεωρείται ως η εντελώς ενσάρκωση του ελληνικού ιδεώδους της ανδρικής ομορφιάς.
Γλυπτική	Ένα τρισδιάστατο τοιχογραφίες που δημιουργείται με σκάλισμα, μοντελοποίηση ή χύτευση.
Συμμετρία	Η μορφή των μερών με ισορροπημένο τρόπο εκατέρωθεν από 1 κεντρικού άξονα.

II. Αρχαία Ελληνική Γλυπτική

Η αρχαία ελληνική γλυπτική είναι μακριά μια μέσω τις σημαντικότερες και πιο σημαντικές ποικιλίες τέχνης στον δυτικό πολιτισμό. Αναπτύχθηκε οδήγησε μια περίοδο είδος 1.000 ετών, μέσω τη Γεωμετρική περίοδο (είδος 900-700 π.Χ.) έως την ύστερη ελληνιστική περίοδο (περ. 323-31 π.Χ.). Σε όλη τη διαδρομή αυτής της περιόδου, Έλληνες γλύπτες παρήγαγαν μια όλα τα είδη έργων, μαζί με ανεξάρτητων αγαλμάτων, ανάγλυφων και αρχιτεκτονικών γλυπτών.

Τα στην αρχή ελληνικά γλυπτά κατασκευάζονταν μέσω ξύλινος ή τερακότα, ωστόσο μέσω την Αρχαϊκή περίοδο (είδος 700-500 π.Χ.), οι γλύπτες ότι είχαν αρχίσει σκοπήσετε να εργάζονται οδήγησε πέτρα, συγκεκριμένα μάρμαρο. Σε όλη τη διαδρομή αυτής της περιόδου, οι Έλληνες γλύπτες ανέπτυξαν μια αλυσίδα μέσω χαρακτηριστικές τεχνοτροπίες, προσθήκη του Severe style (περ. 650-500 π.Χ.), του πρώιμου κλασικού γεύση (είδος 500-4 π.Χ.) και του ύφους υψηλής κλασικής (περ. 450-400 π.Χ.).

Η κλασική μήκος θεωρείται ως η χρυσή τεχνολογία της ελληνικής γλυπτικής. Σε όλη τη διαδρομή αυτής της περιόδου, γλύπτες συγκρίσιμο με ο Πολύκλειτος, ο Φειδίας και ο Πραξιτέλης δημιούργησαν ένα από τα κρίσιμα πιο διάσημα και επιδραστικά καλλιτεχνικές προσπάθειες θυμίζει ιστορικό παρελθόν. Εκείνα τα γλυπτά χαρακτηρίζονται μέσω την ιδανική ελκυστικότητα, την συνοχή και την σταθερότητα τους.

Σε λίγο καιρό την κλασική περίοδο, η ελληνική γλυπτική συνέχισε έτσι σκοπήσετε να αναπτύσσεται, ωστόσο προοδευτικά έχασε τη δύναμη και την πρωτοτυπία της. Μέχρι την ύστερη ελληνιστική περίοδο, η ελληνική γλυπτική είχε γίνει όλο και πιο παράγωγη και εκλεκτική.

Παρά την παρακμή αυτή, η ελληνική γλυπτική συνέχισε έτσι σκοπήσετε να έχει βαθιά επηρεάζω στη μεταγενέστερη έργο τέχνης, συγκεκριμένα θυμίζει Αναγέννηση και τη Νεοκλασική περίοδο. Στις μέρες μας, η ελληνική γλυπτική εξακολουθεί σκοπήσετε να θαυμάζεται για την ελκυστικότητα της, την μεθοδολογία της δεξιότητα και την εκφραστική της ενέργεια.

III. Επιλογές της Αρχαίας Ελληνικής Γλυπτικής

Η αρχαία ελληνική γλυπτική χαρακτηρισμένος μέσω τον ρεαλισμό, την εξιδανίκευση και τη συμμετρία της.

Ο ρεαλισμός αναφέρεται στον τρόπο με τον οποίο οι αρχαίοι Έλληνες γλύπτες απεικόνιζαν το ανθρώπινο πλαίσιο με νατουραλιστικό τρόπο. Αυτό κάπως νιώθω μέσω τον τρόπο που έδιναν σημασία στη στοιχείο, συγκρίσιμο με τους μυϊκή μάζα και τους τένοντες του σώματος.

Η εξιδανίκευση αναφέρεται στον τρόπο με τον οποίο οι αρχαίοι Έλληνες γλύπτες εξιδανικεύουν το ανθρώπινο πλαίσιο. Αυτό είναι εμφανές στον τρόπο που απεικόνισαν το ανθρώπινο πλαίσιο ως πιο πολύ καλύτερο μέσω ό,τι είναι μακριά αν ειπωθεί η αλήθεια. Ως παράδειγμα, συνεχώς απεικόνιζαν το ανθρώπινο πλαίσιο ως πιο μυώδες και συμμετρικό μέσω ό,τι αν ειπωθεί η αλήθεια.

Η συμμετρία αναφέρεται στον τρόπο με τον οποίο οι αρχαίοι Έλληνες γλύπτες τακτοποιούσαν τα εξαρτήματα των γλυπτών τους με ισορροπημένο και οργανωμένο τρόπο. Αυτό είναι εμφανές με τον τρόπο που συνεχώς απεικόνιζαν το ανθρώπινο πλαίσιο ως συμμετρικό, με ίσες αναλογίες εκατέρωθεν του σώματος.

Εκείνα τα 3 επιλογές είναι μακριά που κάνουν την αρχαία ελληνική γλυπτική τόσο ξεχωριστή και μοναδική. Είναι συνήθως εκείνα που έχουν κάνει την αρχαία ελληνική γλυπτική τόσο επιδραστική θυμίζει διεύρυνση της δυτικής τέχνης.

IV. Υφάσματα που χρησιμοποιούνται θυμίζει Αρχαία Ελληνική Γλυπτική

Τα υφάσματα που χρησιμοποιήθηκαν θυμίζει αρχαία ελληνική γλυπτική διέφεραν βασίζομαι το απαιτούμενο έκβαση και τη διαθεσιμότητα των υφασμάτων. Τα πιο κοινά υφάσματα που χρησιμοποιήθηκαν γίνεται το μάρμαρο, ο μπρούτζος και η τερακότα.

Το μάρμαρο γίνεται μια κοινός αριθμός για γλυπτά ως αποτέλεσμα είναι μακριά μια ανθεκτική και όμορφη πέτρα. Γίνεται επιπλέον λογικά καθαρό σκοπήσετε να δουλέψεις και μπορούσε σκοπήσετε να χαραχτεί οδήγησε περίπλοκες μικρές λεπτομέρειες. Πιθανώς το πιο πιο διάσημα αρχαία ελληνικά γλυπτά, συγκρίσιμο με η Αφροδίτη της Μήλου και η Φτερωτή Νίκη της Σαμοθράκης, είναι μακριά κατασκευασμένα μέσω μάρμαρο.

Ο μπρούτζος γίνεται ένα κάποιο άλλο δημοφιλές θέμα για γλυπτά, συγκεκριμένα εργασίες μεγάλης κλίμακας. Ο μπρούτζος αυτό είναι ένα σταθερό και στιβαρό χάλυβας και πρόκειται να σκοπήσετε να χυθεί οδήγησε περίπλοκα σχήματα. Πιθανώς το πιο πιο εντυπωσιακά αρχαία ελληνικά χάλκινα γλυπτά περιέχουν τον Κολοσσό της Ρόδου και τον Ηνίοχο των Δελφών.

Η τερακότα γίνεται ένα πιο αποδοτικό θέμα μέσω το μάρμαρο ή τον μπρούντζο και συνεχώς χρησιμοποιήθηκε για γλυπτά που προορίζονταν για καθημερινή ιππασία. Τα γλυπτά μέσω τερακότα ζωγραφίζονταν συνεχώς και μπορούσαν σκοπήσετε να χρησιμοποιηθούν για σκοπήσετε να διακοσμήσουν ακίνητα, ναούς και άλλα δομές.

Με εξαίρεση εκείνα τα 3 κύρια υφάσματα, οι αρχαίοι Έλληνες γλύπτες χρησιμοποιούσαν και άλλα υφάσματα, συγκρίσιμο με ξύλινος, ελεφαντόδοντο και χρυσό. Εκείνα τα υφάσματα χρησιμοποιούνταν συνεχώς για μικρότερα γλυπτά ή για μικρές λεπτομέρειες οδήγησε μεγαλύτερα γλυπτά.

Τα υφάσματα που χρησιμοποιήθηκαν θυμίζει αρχαία ελληνική γλυπτική έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη συνολική επίπτωση των γλυπτών. Τα με διαφορετικό τρόπο υφάσματα ότι είχαν διαφορετικές ιδιότητες και μπορούσαν σκοπήσετε να χρησιμοποιηθούν για τη παράγοντας διάφορων εφέ. Η αριθμός του υλικού υπαγορευόταν συνεχώς μέσω τον επιδιωκόμενο σκοπό του γλυπτού.

V. Τακτικές που χρησιμοποιούνται θυμίζει Αρχαία Ελληνική Γλυπτική

Οι αρχαίοι Έλληνες γλύπτες χρησιμοποιούσαν ποικίλες τρόποι για σκοπήσετε να δημιουργήσουν τα καλλιτεχνικές προσπάθειες τους. Αυτές οι τρόποι περιελάμβαναν:

Λιθοτεχνία: Η πιο κοινή μεθοδολογία που χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι Έλληνες γλύπτες γίνεται η λιθοτεχνία. Αυτό περιλάμβανε σκάλισμα από 1 λίθου σε 1 επιθυμητό μορφή. Οι πιο δημοφιλείς πέτρες που χρησιμοποιήθηκαν για σκάλισμα γίνεται το μάρμαρο, ο ασβεστόλιθος και ο ψαμμίτης.
Χύτευση χαλκού: Μια μια εναλλακτική κοινός μεθοδολογία που χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι Έλληνες γλύπτες γίνεται η χύτευση χαλκού. Αυτό περιλάμβανε τη παράγοντας από 1 καλουπιού με το απαιτούμενο μορφή και επομένως την έκχυση λιωμένου μπρούτζου στο καλούπι.
Μοντελοποίηση τερακότας: Η μοντελοποίηση με τερακότα γίνεται μια πολύ λιγότερο κοινή μεθοδολογία που χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι Έλληνες γλύπτες. Αυτό περιλάμβανε τη παράγοντας από 1 γλυπτού μέσω πηλό και επομένως το ψήσιμο του οδήγησε έναν κλίβανο.
Άλλες τρόποι: Οι αρχαίοι Έλληνες γλύπτες χρησιμοποιούσαν επιπλέον μια μεγάλη γκάμα άλλων τεχνικών για σκοπήσετε να δημιουργήσουν τα καλλιτεχνικές προσπάθειες τους, συμπεριλαμβανομένης της ξυλογλυπτικής, της γλυπτικής οδήγησε ελεφαντόδοντο και της μεταλλοτεχνίας.

Οι διαφορετικές τρόποι που χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι Έλληνες γλύπτες τους επέτρεψαν σκοπήσετε να δημιουργήσουν μια όλα τα είδη έργων τέχνης, μαζί με αγαλμάτων, ανάγλυφων και αγγείων. Εκείνα τα καλλιτεχνικές προσπάθειες θαυμάζονται ακριβώς εδώ και αιώνες για την ελκυστικότητα και τη δεξιοτεχνία τους.

VI. Σημαντικοί Αρχαίοι Έλληνες Γλύπτες

Ακολουθεί μια καταχώριση με μερικούς μέσω τους πιο διάσημους αρχαίους Έλληνες γλύπτες:

• Πολύκλειτος
• Φειδίας
• Μύρων
• Σκόπας
• Πραξιτέλης
• Λυσίππος
• Άριστον
• Λεοχάρης
• Duris

Αυτοί οι γλύπτες γίνεται όλοι μάστορες της τέχνης τους και τα εργασίες τους ότι είχαν βαθιά επιπτώσεις θυμίζει διεύρυνση της γλυπτικής στον δυτικό κόσμο.

VII. Διάσημα Αρχαία Ελληνικά Γλυπτά

Πιθανώς το πιο πιο διάσημα αρχαία ελληνικά γλυπτά περιέχουν:

* Η Αφροδίτη της Μήλου, ένα μαρμάρινο άγαλμα μιας γυναίκας που θεωρείται ότι είναι μια εικονογράφηση της Αφροδίτης, της ελληνικής θεάς του έρωτα και της ομορφιάς.
* Η Φτερωτή Νίκη της Σαμοθράκης, ένα μαρμάρινο άγαλμα μιας φτερωτής γυναίκας που θεωρείται ότι είναι μια εικονογράφηση της Νίκης, της ελληνικής θεάς της νίκης.
* Η Ζωφόρος του Παρθενώνα, μια αλυσίδα μέσω μαρμάρινα ανάγλυφα που απεικονίζουν σκηνές μέσω την ελληνική μυθολογία.
* The Laocoon and His Sons, ένα μαρμάρινο γλυπτό από 1 Τρώα ιερέα και των δύο γιων του που δέχονται επίθεση μέσω θαλάσσια φίδια.
* Ο Θησέας, χάλκινο άγαλμα του Έλληνα ήρωα Θησέα.
* Η Αθηνά Παρθένος, ένα χρυσελεφάντινο άγαλμα της Ελληνίδας θεάς Αθηνάς.
* Ο Δίας θυμίζει Ολυμπία, ένα κολοσσιαίο χάλκινο άγαλμα του Έλληνα θεού Δία.
* Ο Κολοσσός της Ρόδου, ένα μεγάλο χάλκινο άγαλμα του Έλληνα θεού Ήλιου.

Επιπτώσεις της Αρχαίας Ελληνικής Γλυπτικής στη Μεταγενέστερη Έργο τέχνης

Η αρχαία ελληνική γλυπτική είχε βαθιά επιπτώσεις στη μεταγενέστερη έργο τέχνης, συγκεκριμένα στη Δύση. Το ρεαλιστικό του ύφος και η αξεσουάρ στο ανθρώπινο πλαίσιο υιοθετήθηκαν μέσω γλύπτες στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και σε λίγο καιρό μέσω καλλιτέχνες της Αναγέννησης. Η ελληνική γλυπτική επηρέασε επιπλέον την διεύρυνση της αρχιτεκτονικής, καθώς ένα σωρό ελληνικοί ναοί γίνεται διακοσμημένοι με γλυπτά.

Πιθανώς το πιο πιο διάσημα παραδείγματα αρχαίας ελληνικής γλυπτικής περιέχουν την Αφροδίτη της Μήλου, τη Φτερωτή Νίκη της Σαμοθράκης και τα γλυπτά του Παρθενώνα. Εκείνα τα γλυπτά έχουν αντιγραφεί και επανερμηνευθεί μέσω καλλιτέχνες για εκατοντάδες χρόνια, και συνεχίζουν σκοπήσετε να εμπνέουν και σκοπήσετε να ενημερώνουν πληροφορίες καλλιτεχνικές προσπάθειες στις μέρες μας.

IX.

Η αρχαία ελληνική γλυπτική είναι μακριά μια τύπος τέχνης με μεγάλη επηρεάζω που είχε βαθιά επιπτώσεις στη δυτική έργο τέχνης. Τα γλυπτά αυτής της περιόδου χαρακτηρίζονται μέσω τον ρεαλισμό, τον ιδεαλισμό και τη συμμετρία τους. Τα υφάσματα που χρησιμοποιήθηκαν θυμίζει αρχαία ελληνική γλυπτική γίνεται βασικά μάρμαρο και μπρούτζος και οι τρόποι που χρησιμοποιήθηκαν περιελάμβαναν σκάλισμα, χύτευση και μοντελοποίηση. Οι σημαντικότεροι αρχαίοι Έλληνες γλύπτες περιέχουν τον Πολύκλειτο, τον Φειδία και τον Πραξιτέλη. Πιθανώς το πιο πιο διάσημα αρχαία ελληνικά γλυπτά περιέχουν την Αφροδίτη της Μήλου, τη Φτερωτή Νίκη της Σαμοθράκης και τη ζωφόρο του Παρθενώνα. Η επηρεάζω της αρχαίας ελληνικής γλυπτικής πρόκειται να σκοπήσετε να φανεί στα εργασίες μεταγενέστερων καλλιτεχνών συγκρίσιμο με ο Μιχαήλ Άγγελος, ο Λεονάρντο ντα Βίντσι και ο Ογκίστ Ροντέν.

Ερωτήσεις & Λύσεις

ΕΡ.: Τι είναι μακριά η αρχαία ελληνική γλυπτική;

Απ.: Η αρχαία ελληνική γλυπτική αυτό είναι ένα περίπου γλυπτικής που παρήχθη στον ελληνικό κόσμο μέσω τη Γεωμετρική περίοδο (περ. 900-700 π.Χ.) έως η τιμή της αρχαιότητας (περ. 400 μ.Χ.).

ΕΡ.: Ποια είναι μακριά τα επιλογές της αρχαίας ελληνικής γλυπτικής;

Α: Τα επιλογές της αρχαίας ελληνικής γλυπτικής περιέχουν τον ρεαλισμό, τον ιδεαλισμό και τη συμμετρία της.

Ε: Ποια είναι μακριά μόνο μερικά διάσημα αρχαία ελληνικά γλυπτά;

Α: Μερικά από διάσημα αρχαία ελληνικά γλυπτά περιέχουν την Αφροδίτη της Μήλου, τη Φτερωτή Νίκη της Σαμοθράκης και τα γλυπτά του Παρθενώνα.